Doorgaan naar hoofdcontent

Verscheurde aarde – Namibië 8 april 2011

Fish River Kloof
Opengereten ligt de aarde voor ons. Het kolkende water lijkt honderden meters boven de kloofbodem op een vriendelijk beekje. Gestolde meanders uit een ver verleden toen de Kalahari nog geen woestijn was. Dit zijn de eerste impressies als je op het uitkijkpunt over de Fish River Canyon uitkijkt.
Niet gestoord door de honderden toeristen die in het seizoen vanaf dit punt beginnen met een meerdaagse uitputtingsslag om de andere kant van de kloof te bereiken. Tot half april is de kloof gesloten omdat het in de zomer letterlijk verzengend heet is. Vandaag is het boven de 35 graden maar ook nog eens vochtig warm. En dan ben je blij met een bank in de schaduw.
Aloë in Fish River Kloof

Hartmann Zebra, bij Fish River Kloof


Het kostte enige moeite om deze diepe kloof te bereiken. Veertig kilometer westelijk van Keetmanshoop bleek de zijweg naar het zuiden afgesloten. Zonder op de kaart te kijken besloten we terug te rijden en de hoofdweg naar Grunau te volgen en van daaraf terug te steken naar de kloof. Uiteraard bleek later dat er met een korte omweg tientallen kilometers minder nodig waren geweest. Van het vlakke centrale plateau wordt het land steeds meer geaccidenteerd. Vrijstaande vulkaanstompen, fossiele strandrichels en tafelbergen, gedekt met keihard gesteente, geven geluidloos les in de geologie van Namibië. De beroemde kloof maakt onderdeel uit van het stroomgebied van de Oranjerivier en is nu opgenomen in het grensoverschrijdende natuurpark Richtersveld – Ai Ais. Hartmann's zebra's, struisvogels, gems- en springbokken begeleiden de laatste kilometers.

Roodoogbuulbuul


Reacties

Populaire posts van deze blog

Oranje boomalg

Oranje boomalg, Trentepohlia aurea Een jaar natuurpresentaties in 150 woorden - dag 120 Een boom als leefgemeenschap. Alles is er te vinden, van producent tot consument. Haarwortels, knoppen en bladeren,  elk stukje boom wordt begraasd. Maar kijk eens naar een vierkante centimeter schors. Dan blijkt dat er veel meer plantaardige producenten zijn dan alleen de eik of een vleugelnoot. Eén van de meest bizarre plantjes die op schors groeit is de oranje boomalg. Stampvol worteltjeskleurstof (caroteen) lijkt deze groenalg zijn familie vergeten. Maar haal het oranje er uit en er blijft een draadvormig groen wiertje over. Op o.a. eik vindt het een ideaal biotoop om te groeien. Vergroeid met buitenste schors doet het zijn eerste best om zijn eigen kostje bij elkaar te scharrelen door fotosynthese. Luchtvervuiling had hem bijna de das omgedaan maar net op tijd werd het iets beter in ons overvolle landje. Ook een nauw verwante soort, de Portugese rode alg, breidt zich sterk uit. Niet alle

Alpenvlinders

Tschiertschen, Joch alp Bijna twee uur in de middag, de zon staat hoog aan de hemel. Even op de rug, de ogen dicht, de neus vol bloemengeuren, luisterend naar het klingelen van koeienbellen lager op de helling. Het leven is goed op de alpenweiden boven Tschiertschen. Inner Urden, Mattjischhorn, Jochalp, Ochsenalp, nu zijn het alleen nog maar vakantie herinneringen. Koninginnepage Als de ogen weer open gaan is de lucht vol gefladder. Alles beweegt, kleuren flitsen langs het zwerk. Verdwazing lijkt toe te slaan maar na even knipperen met de ogen kom je weer terug op de berg. Het zijn tientallen, nee honderden vlinders die bezig zijn met hun dagelijkse werkzaamheden. Fladderend van bloem naar bloem voor een slok nectar. Of alleen maar denken aan de verdediging van hun territorium en tegelijkertijd de dames overtuigen van hun uitzonderlijke capaciteiten. Zoals die mooie Koninginnepage die steeds maar weer op het pad ging zitten. Gele Luzernevlinder Zuidelijke luzern

Bloedzuigers, onbekend en bijzonder

Gewone bloedzuiger (Haemopis sanguisuga) met Groene Kikker (Orvelte) Bloedzuigers, alleen het woord al jaagt velen de stuipen op het lijf. Beelden van grote glibberige monsters die met honderden komen opzetten om het laatste druppeltje levensbloed op te zuigen. Voldoende reden om eens naast een boerensloot te gaan zitten en op zoek te gaan naar deze spannende creaturen. Een paar halen met een net zijn vaak al voldoende om enkele te verschalken. Gezoomde clepsine (Hemiclepsis marginata), Kardinge Wat dan vooral opvalt is dat ze wel glibberig zijn maar helemaal niet groot. Enkele centimeters, daar houdt het meestal wel mee op. Dan maar eens proberen of ze nu echt geïnteresseerd zijn in mijn bloed. Even een vinger er voor houden en ze grijpen zich met hun zuigschijf aan mond en achterlijf al snel vast. Maar in plaats van schrapen om door het vel te komen gaan ze alleen maar aan de wandel, terug naar het water.veel van onze Nederlandse bloedzuigers zijn vooral op zoek naar slak