Doorgaan naar hoofdcontent

Tropische weelde in Harendermolen

Encyclia vitellina
Ongemerkt verandert je stap. Voorzichtig, bijna behoedzaam ga je over op de oerwoudmodus. Blik flitsend op en neer, geen slang in zicht. Het groene lover sluit zich en geleidelijk neemt het oerwoud je op. Zonder moeite kom je boven in de boomkruinen en staar je in stille verwondering naar de tropische weelde van dit stukje natuur.

Reinhart Orchideeën











Welkom in Harendermolen. Frans Reinhart en Wilma Tingelaar hebben hier hun paradijs gecreëerd. Een deel van een voormalige Anthuriumkwekerij is bijna magisch verandert in een stukje regenwoud. Azië en Amerika ontmoeten elkaar op de bosbodem. Reusachtige nestvarens versterken de sfeer.


En werkelijk overal orchideeën. Venusschoenen, Kraborchideeën, Viooltjesorchis en Oncidiums in volle bloei. Waar je in een regenwoud voortdurend een stijve nek oploopt van het turen naar enkele planten in onbereikbare boomtoppen groeit hier alles op comfortabele ooghoogte. Het is mogelijk nog plezieriger dat je geen loodzware flora's mee hoeft te slepen want Frans treedt op als gastheer én wandelende encyclopedie.

Miltonia, viooltjesorchis
Pleurothallus ascepa
Restrepia antennifera

























Meest opvallend zijn natuurlijk de grote hybriden. Viooltjesorchis (Miltonia), Venusschoen (Paphiopedilum) of Dendrobiums. Bont gekleurd, groot en soms ook nog veelbloemig. Voor een bioloog zijn het echter toch de bijzondere, en zelfs vaak bizarre, soorten die de aandacht trekken. Pleurothallus ascepa bijvoorbeeld. Afkomstig uit Midden Amerika en voorzien van een enorm schutblad met daarop een miniatuur bloempje. Net een vreemde kop in een groen schilderij, twee oren wijd uitstekend.
Of Restrepia die iets zuidelijker tot aan Venezuela voorkomt. Zijn soortsnaam is antennifera vanwege de bizarre antennen die uit de bloem steken. Hengelend naar? In ieder geval zullen bestuivers er zeker blij van worden anders waren deze vreemde draden nooit ontstaan. Groter en kleuriger is Ancyclia vitellina, knetter oranje en daarmee mogelijk interessant voor passerende kolibries.

Paphiopedilum helenae

Al deze orchideeën zijn boombewoners. Een echte grondbewoner is het kleine venusschoentje Paphiopedilum helenae uit zuidelijk China en noordelijk Vietnam. Kalkrotsen hebben haar voorkeur. Vergeleken bij het nog geen centimeter grootte Pleurothallus bloempjes is dit toch een reusje, van kroonpunt tot onderlip kan de bloem tot veertig millimeter uitgroeien.
Tropische weelde in Harendermolen. Tussen kerst en oudjaar 2011 is er open huis in het paradijs van Frans en Wilma. Absoluut de moeite waard.



Reacties

  1. Via 'Facebook Reinhart Orchideeën', kom ik hier even buurten. Ben zelf net gisteren (28-12-2011) voor het eerst aldaar binnengestapt - zie ondertussen dat dit dezelfde datum is(!), we elkaar hadden kunnen tegenkomen :-)
    Compliment voor deze herkenbare sfeertekening en hartelijke groet!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi kees, wat leuk dat je hier aandacht aan besteedt, een beetje een feest van herkenning.
    Ik ben er al weer een hele tijd geleden eens geweest.
    Mooie avontuurlijke blog heb je er van gemaakt.
    Ja en ik ben dol op extra informatie, dus ook dank voor je uitleg bij de diverse soorten.
    Natuurkieker Coby

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Kees,
    Het is inderdaad het de moeite waard om daar een kijkje te gaan nemen, naar al die prachtige bloemen en planten.
    Dank je voor al die informatie.

    Groetjes Tonnie

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nederland zoemt, deel 2

Eind april, Nederland kleurt geel van de Paardenbloemen. En dat betekent een feestmaal voor bijen en hommels. Zes pootjes bijna gestrekt, een dromerige blik in de duizenden facetoogjes en genieten maar. Bloemen zijn er blij mee want wat ze ook opeten, er blijft altijd voldoende stuifmeel over om bij een volgende Paardenbloem wat achter te laten voor de bevruchting. Voor de gevleugelde zoemers wordt de overdaad bijna te veel. Met een flinke dosis agressie storten ze zich op elke bloem. Voor een Akkerhommel is het formaat al voldoende om alle andere bijen te laten opvliegen. Iets kleinere soorten als de Viltvlekzandbij doen het wat minder subtiel. Met een plof laten ze zich op de bloem vallen, draaien een paar keer flink rond en hebben dan het rijk alleen.



Ga eens zitten op een stoeprand naast een gazon met Paardenbloemen. Bij voorkeur lekker beschut en niet al te vaak gemaaid. Dan blijkt plotseling dat er veel meer gebeurd dan alleen maar schransen. Dames zandbijen proberen zo veel mo…

Nachtvlinder ABC 2012

Nog even en het jaar 2012 is verleden tijd. Een goede gelegenheid om even terug te kijken op de 109 blog berichten die werden gepubliceerd. Van adders tot zeevogels, van sieralgen tot de "Gouden Rand van Groningen" passeerden  de revue.

Maar het meest populair waren toch berichten over nachtvlinders, bij elkaar opgeteld werden deze pagina's ruim 2000 keer bezocht. Mede dankzij de buitengewoon succesvolle Nachtvlinderestafette, georganiseerd door de Stichting Natuurkampeer-
terreinen, de Vlinderstichting en Natuurpresentaties, kon elke bijdrage over deze nachtelijke fladderaars rekenen op ongekende belangstelling.

Voor al mijn trouwe vlindervolgers sluit ik dan ook graag het jaar af met het "Nachtvlinder ABC 2012".


Avondrood, niet alleen beginnend met de eerste letter van het alfabet maar ook één van de mooiste Pijlstaartvlinders. Van de twee soorten Avondrood wordt de grote het meest gezien. Even algemeen zijn o.a. Lindepijlstaarten, Dennepijlstaart en Pauwoogpi…

IJsland 2, vuur en ijs

IJsland is een land van enorme contrasten. In de zomer gaat de zon er niet onder terwijl hartje winter de duisternis maar enkele uren plaats maakt voor een schemerige dageraad. Nog spectaculairder is het contrast tussen vuur en ijs. Stinkende rook en oververhitte stoom schiet op allerlei plaatsen uit de grond, machtige vulkanen lijken in diepe slaap maar overal is te zien dat dit maar schijn is. Tegelijkertijd staat IJsland in het rijtje van drie grootste ijsvelden ter wereld.



De aarde rust nooit in IJsland en dat voel je, ruik je, hoor je. Vanuit de Mid-Atlantische rug wordt IJsland letterlijk opengescheurd en steeds verder uitgerekt. Overal houden vulkanen even hun adem in om dan weer, totaal onverwacht, over te koken. Lava uitbrakend, as uitspuwend en steeds maar weer nieuwe grond toevoegend. Vooral aan de zuidkust is stilte altijd een aankondiging van de volgende ramp. Verborgen onder een enorme ijsmassa liggen enorme kraters die als getergde reuzen hun ijzige jas met stoom en ko…