Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit augustus, 2020 weergeven

Het verhaal van Rana

Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 332
"Beste lezers van de blog weddenschap van Kees! Ik ben Rana en wat leuk dat ik vanavond mijn verhaal mag vertellen en dat terwijl zijn fotograaf mij niet op m'n mooist aangetroffen heeft. Toen Annelies mij zag zitten op de groene troon zat er nog een witte haar op mijn prachtige springpoot. Jullie moeten namelijk weten dat er in hun tuin een reus leeft. Zijn of haar, daar ben ik nog niet achter, enorme lijf heeft vier reusachtige pilaren nodig om op te kunnen steunen. En elke keer als de reus mij ziet geeft ze mij met één van deze wit behaarde poten een enorme optater. Wat daar nu leuk aan is begrijp ik ook niet en probeer dus maar met een kampioensprong  in veiligheid te komen. Tot nu toe ben ik er zonder al te zware verwondingen afgekomen maar die rottige haren van de reus blijken erg plakkerig. Gelukkig kan ik altijd uitrusten in de vijver waar ik vorig jaar geboren ben. Van die heerlijk sappige groene vliegen zijn er altijd …

Blauwe virusinfectie

Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 331
Iedereen kent ze: pissebedden. Mini tankjes die overdag onder stenen en stronken schuilen. 's Nachts gaan ze aan de wandel en genieten dan van dood plantenmateriaal. Rustig malend verpulveren ze het tot hapklare brokjes. Ademhalen doen ze met een soort van kieuwen onder hun pantser. Dat is ook de reden dat ze niet willen uitdrogen, ze komen dan letterlijk in ademnood. Vijf soorten zijn algemeen maar in kleigebieden komen er veel meer voor. In deze waslijst staat echter geen blauwe pissebed. En toch zijn deze in elke tuin wel eens te vinden. Nooit in grote aantallen, net als op deze foto zijn het vaak eenlingen tussen ruwe pissebedden en kelderpissebedden. En feitelijk horen ze ook bij deze twee soorten, deze blauwe is duidelijk een ruwe pissebed (te zien aan het gepukkelde rugpantser). Het is geen kleurvariant maar een zwaar zieke patiënt. Hij of zij is aangetast door IIV-31 virus. Geen terminale variant van het Sars-Cov-2 virus waar…

Paardenbijter

Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 330
Een stadstuintje met een mini vijvertje is niet bepaald een locatie waar je wolken libellen verwacht. Vuurjuffers uiteraard wel, die nemen genoegen met slechts enkele vierkante meters vocht voor hun kroost. Een lantaarntje kan ook nog maar de steenrode heidelibel van vorige week was slechts een voorbijgaande bezoeker. De paardenbijter is een totaal andere bezoeker. Meestal trekken ze in de late zomer als zwerm vraatzuchtige jagers over zandpaden maar onze paardenbijter is een eenzame man. Al enkele dagen komt hij geregeld langs. Even op de uitkijk zitten en dan razendsnel toeslaan. Een vlieg of een kleine vlinder is zijn prooi. Waar hij uitgeslopen is? Het moet in ieder geval een watertje zijn met een rijke moerasvegetatie. De stadsvijvers vallen allen af, deze hebben alleen riet langs de oever. Een optie zou de stilstaande en fraai begroeide sloot op het nieuwe Spoorpark kunnen zijn. Een andere optie zijn de vennen van Huis ter Heide ho…

Vliegende uitdaging

Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 329
Je bent klein en wilt toch duidelijk zijn. Opvallen tussen al die grote jongens valt al niet mee en als er dan ook nog een boodschap overgebracht moet worden sta je voor een uitdaging. Knallende kleuren is natuurlijk een optie maar die kan je niet gebruiken in een bloemenveld. Wat wel werkt is kleur combineren met beweging en dat blijkt voor allerlei vliegen een perfecte optie. Spreken in symbolen die alleen begrepen worden door de eigen soort want anders krijg je maar rare misvattingen. Het begint met een zwart of bruin lijnenspel op doorzichtige vleugels. Dan is het vervolgens zaak om een opvallend plekje op te zoeken en het spel kan beginnen. Ritmisch zwaaien, wenken, draaien, alles wordt ingezet. Wenkvliegjes zie je dit vaak doen op bramenbladeren, boorvliegen gebruiken soms bloemen als podium. Het aantal boodschappen blijft echter beperkt tot "Rot op!" of "Zie mij eens". Als ze zo tegenover elkaar staan te zwaaie…

Hallo meneer Plakker

Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 328
Sommige ontmoetingen vergeet je direct, anderen blijven je altijd. Zoals die boze olifant die eens opdook vlak voor mijn VW busje vol met gasten die voor het eerst op groot wild safari waren. Maar wanneer ik mijn eerste koolmeesje bewust gezien heb? Geen idee, die ontmoeting zal ergens rond mijn vijfde geweest zijn. Maar ontmoetingen met heren Plakkers zijn gewoon niet te vergeten. Elk jaar, eind juli / begin augustus voeren ze dezelfde show op. Net alsof het weer de eerste keer is. Voor hun is dat ook zo, voor mij is het elke keer weer genieten als deze heer mij aanstaart met twee grote bolle ogen. De enorme voelsprieten wapperend boven de kop en zich richtend op dat enorme voorwerp wat voor hem staat. Geen vlinder in Nederland heeft zulke mooie antennes. Plakkers zag je vroeger vooral op de Veluwe maar ze hebben zich enorm uitgebreid. Een sterke lamp 's avonds is voldoende om een goede kans te maken op plakkers. Wel zijn ze altijd …