Doorgaan naar hoofdcontent

1000 soorten

Viervlekdwergkapoentje
Een jaar natuurpresentaties in woorden - dag 327

Natuurbouw. In Nederland moeten we wel. Vrijwel elke vierkante meter grond is wel eens op de schop geweest, hebben we hout gekapt of schapen geweid. In de jaren zeventig drong het besef door dat we met z'n alleen geen snippertje oernatuur meer overgehouden hadden en ontstonden de eerste schetsen van nationale parken. Op miniatuur formaat is natuurbouw echter ook mogelijk. In 2017 begonnen wij met de eerste ideeën om nog geen honderd vierkante meter tuin in het hartje van Tilburg om te zetten in een natuurreservaatje. Grove lijnen werden uitgezet en zoveel mogelijk biotopen aangeboden aan de natuur. Om toch wat te sturen werd er een deels uitgekiende verzameling wilde planten, versterkt met wat insect vriendelijke planten, uitgeplant. Na de aanleg in 2018 hebben we waar nodig alleen wat bijgesnoeid en iets te uitbundige woekeraars vriendelijk toegesproken. Eind 2018 werd de thermometer er in gestoken, hoeveel soorten planten, dieren en paddenstoelen zouden er in ons tuintje zich gaan vestigen of er af en toe eens langskomen. Niet als eenmalige telling maar doorlopend over vele jaren. Gister werd de 1000ste begroet, het viervlekdwergkapoentje. Een soort die al verwacht werd omdat hij graag zit te zonnen op klimop. Hoeveel er nog bij komen? Geen idee, wel kunnen we nu al concluderen dat natuurbouw loont.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nederland zoemt, deel 2

Eind april, Nederland kleurt geel van de Paardenbloemen. En dat betekent een feestmaal voor bijen en hommels. Zes pootjes bijna gestrekt, een dromerige blik in de duizenden facetoogjes en genieten maar. Bloemen zijn er blij mee want wat ze ook opeten, er blijft altijd voldoende stuifmeel over om bij een volgende Paardenbloem wat achter te laten voor de bevruchting. Voor de gevleugelde zoemers wordt de overdaad bijna te veel. Met een flinke dosis agressie storten ze zich op elke bloem. Voor een Akkerhommel is het formaat al voldoende om alle andere bijen te laten opvliegen. Iets kleinere soorten als de Viltvlekzandbij doen het wat minder subtiel. Met een plof laten ze zich op de bloem vallen, draaien een paar keer flink rond en hebben dan het rijk alleen.



Ga eens zitten op een stoeprand naast een gazon met Paardenbloemen. Bij voorkeur lekker beschut en niet al te vaak gemaaid. Dan blijkt plotseling dat er veel meer gebeurd dan alleen maar schransen. Dames zandbijen proberen zo veel mo…

Exotische jachtkrabspin klopt aan de deur

Een jaar natuurpresentaties in  woorden - dag 246

Hoe hard zekere politici ook mogen schreeuwen, Nederland heeft geen gesloten grenzen en zal deze ook nooit krijgen. Het zijn niet meer dan lijnen op de kaart . En zo kunnen er soms vreemde gasten opduiken. Zo ook gisteravond. Vanaf de deurpost van de schuurdeur zat een enorme plompe spin die mij met acht ogen aan te staren. Een lijf van 15 millimeter en tussen de poten een afstand van zeker 5 centimeter. Scherp afstekend tegen het wit geverfde hout was ze perfect te zien. Meteen rende ik naar binnen, greep de camera en wist haar vast te leggen. Pas de volgende dag werd duidelijk dat de 29ste spinnensoort in onze tuin meteen de meest exotische is. Het was een jachtkrabspin of in het Engels een "huntsman spider" mogelijk luisterend naar de naam Olios argelasius. In Nederland zelden aangetroffen en afkomstig uit citrusboomgaarden rond de Middellandse Zee. Hoe ze in Tilburg beland is? Zeer waarschijnlijk met fruit wat vervolgens …

Costa Rica kikkerparade

Mensen hebben iets met kikkers. Kinderen scheppen emmers vol kikkerdril op en verwonderen zich over het leven van kikkervisjes. Biologen worden blij van het geplop van de steeds algemener wordende Heikikkers. Fransen eten ze het liefst als delicatesse. En in Midden-Amerika betalen toeristen grif voor kikkerexcursies.

In de vierde aflevering van een serie reis- en natuurimpressies van Costa Rica daarom een bijzondere kikkerparade. Beelden en verhalen maar ook  links naar een website met geluiden van bijzondere kikkertjes (gemaakt door David Ross).



In het vliegtuig naar San José droomde ik van een bijzondere ontmoeting met een zeldzaam pijlgifkikkertje. Niet in een terrarium van de Emmer dierentuin maar "echt" wild in het bos. Direct na aankomst begon het al goed. Op de toeristenbus naar Tortuguero National Park staat niet alleen een Red-eyed Leaf Frog, de meest bekende boomkikker van Costa Rica, maar ook een plaatje van een echte gifkikker. In de bus vooral doorsnee toeriste…