Doorgaan naar hoofdcontent

Verrassende penseelkever

Penseelkever in Tilburg
Een jaar lang natuurpresentaties in woorden - dag 284

Brabant noemt zich graag bourgondisch. Genietend van het goede des levens, kleurrijk en soms wat extravagant. Of dat werkelijk zo is moet ik na drie Brabantse jaren nog ontdekken. Maar de natuur is er zeker rijker. Zuidelijke soorten komen soms tot aan de grote rivieren en in mijn tuinlijst staan inmiddels tientallen soorten die ik nooit in het Drentse of Groningse gezien heb. En de omschrijving klopt in ieder geval voor de penseelkever die vandaag onze bloeiende dwerg vlinderstruik bezocht. Wat een knallend gekleurde verrassing! Leken zouden misschien op de loop gaan voor de geel-zwarte wespen tekening maar kom maar gerust dichterbij. Het kevertje trekt zich niets van ons aan en is gewoon druk met stuifmeel eten. Misschien is hij net verpopt na twee jaar als keverlarf zich volgegeten te hebben met rottend hout. Eindelijk bevrijdt uit dit bedompte hok en op de wieken gegaan richting de eerste stuifmeelbron die hij kon vinden. Meestal vind je deze prachtige kevers op schermbloemigen maar kennelijk is de vlinderstruik ook helemaal goed. In ons land komen twee soorten voor die alleen op subtiele kenmerken van elkaar verschillen. Daarbij is het zaak goed op de kleurtekening van de rug te laten maar ook op voor- en middenpoten. In ieder geval is dit de gewone penseelkever, Trichius zonatus.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Oranje boomalg

Oranje boomalg, Trentepohlia aurea Een jaar natuurpresentaties in 150 woorden - dag 120 Een boom als leefgemeenschap. Alles is er te vinden, van producent tot consument. Haarwortels, knoppen en bladeren,  elk stukje boom wordt begraasd. Maar kijk eens naar een vierkante centimeter schors. Dan blijkt dat er veel meer plantaardige producenten zijn dan alleen de eik of een vleugelnoot. Eén van de meest bizarre plantjes die op schors groeit is de oranje boomalg. Stampvol worteltjeskleurstof (caroteen) lijkt deze groenalg zijn familie vergeten. Maar haal het oranje er uit en er blijft een draadvormig groen wiertje over. Op o.a. eik vindt het een ideaal biotoop om te groeien. Vergroeid met buitenste schors doet het zijn eerste best om zijn eigen kostje bij elkaar te scharrelen door fotosynthese. Luchtvervuiling had hem bijna de das omgedaan maar net op tijd werd het iets beter in ons overvolle landje. Ook een nauw verwante soort, de Portugese rode alg, breidt zich sterk uit. Niet alle

Alpenvlinders

Tschiertschen, Joch alp Bijna twee uur in de middag, de zon staat hoog aan de hemel. Even op de rug, de ogen dicht, de neus vol bloemengeuren, luisterend naar het klingelen van koeienbellen lager op de helling. Het leven is goed op de alpenweiden boven Tschiertschen. Inner Urden, Mattjischhorn, Jochalp, Ochsenalp, nu zijn het alleen nog maar vakantie herinneringen. Koninginnepage Als de ogen weer open gaan is de lucht vol gefladder. Alles beweegt, kleuren flitsen langs het zwerk. Verdwazing lijkt toe te slaan maar na even knipperen met de ogen kom je weer terug op de berg. Het zijn tientallen, nee honderden vlinders die bezig zijn met hun dagelijkse werkzaamheden. Fladderend van bloem naar bloem voor een slok nectar. Of alleen maar denken aan de verdediging van hun territorium en tegelijkertijd de dames overtuigen van hun uitzonderlijke capaciteiten. Zoals die mooie Koninginnepage die steeds maar weer op het pad ging zitten. Gele Luzernevlinder Zuidelijke luzern

Bloedzuigers, onbekend en bijzonder

Gewone bloedzuiger (Haemopis sanguisuga) met Groene Kikker (Orvelte) Bloedzuigers, alleen het woord al jaagt velen de stuipen op het lijf. Beelden van grote glibberige monsters die met honderden komen opzetten om het laatste druppeltje levensbloed op te zuigen. Voldoende reden om eens naast een boerensloot te gaan zitten en op zoek te gaan naar deze spannende creaturen. Een paar halen met een net zijn vaak al voldoende om enkele te verschalken. Gezoomde clepsine (Hemiclepsis marginata), Kardinge Wat dan vooral opvalt is dat ze wel glibberig zijn maar helemaal niet groot. Enkele centimeters, daar houdt het meestal wel mee op. Dan maar eens proberen of ze nu echt geïnteresseerd zijn in mijn bloed. Even een vinger er voor houden en ze grijpen zich met hun zuigschijf aan mond en achterlijf al snel vast. Maar in plaats van schrapen om door het vel te komen gaan ze alleen maar aan de wandel, terug naar het water.veel van onze Nederlandse bloedzuigers zijn vooral op zoek naar slak